Meer dan 1.700 Nederlandse cold cases. Moordzaken die al jaren, soms decennia, op antwoorden wachten. Families die niet weten wat er met hun geliefde is gebeurd. Daders die nog altijd vrij rondlopen.

Truecrime-maker Dionne Slagter — bekend van de populaire Moordcast — dook in de donkerste dossiers van Nederland en België. In Het Moordboek neemt ze je mee langs zaken die de gemoederen bezighielden maar nooit werden opgelost. De bizarre 'musicalmoord' op Wilma Bres. De raadselachtige verdwijning van Germa van den Boom. En de misschien wel bekendste cold case van ons land: Tanja Groen, een naam die al meer dan dertig jaar niet uit het collectieve geheugen verdwijnt.

Slagter schrijft zoals ze podcastt — direct, meeslepend en zonder omwegen. Elke zaak voelt als een dossier dat je zelf openslaat, met het ongemakkelijke besef dat er nog altijd geen einde aan in zicht is.

Het Moordboek is een monument voor de onopgeloste zaken én voor de mensen achter de namen. Want achter elk dossier schuilt een verhaal dat verteld wil worden — en gerechtigheid die nog altijd wacht.

In Post mortem geeft forensisch patholoog Frank van de Goot een fascinerende inkijk in zijn meest intrigerende en geruchtmakende zaken. Dankzij de combinatie van forensisch speurwerk, echte misdaadzaken en het nauwkeurig ontrafelen van doodsoorzaken prikkelt dit boek iedereen die wil weten wat er werkelijk gebeurt achter de schermen van het justitiële onderzoek. Van de Goot vertelt open en helder hoe hij, gewapend met kennis en doorzettingsvermogen, telkens opnieuw de waarheid probeert te achterhalen — van de tragische balkonval van Sharleyne Remouchamps tot de zoektocht in de Oostenrijkse bergen naar Rida Zoundri en zijn second opinion in de zaak rond model Ivana Smit.

Luister naar De Ongelooflijke Podcast #281 'Moord is voor amateurs' op Spotify of bekijk het interview op YouTube om de autistische auteur beter te leren kennen.

Overdag zat hij gewoon in de klas. Niemand die iets vermoedde. Niemand die vroeg. Maar thuis heerste een andere werkelijkheid — een waarin zijn vader zich de Messias waande, de buitenwereld verboden terrein was en gehoorzaamheid geen keuze maar een overlevingsstrategie was.

Edino van Dorsten groeide op in het hart van wat later bekend zou worden als de Ruinerwold-zaak. In Mijn naam is Edino vertelt hij voor het eerst zijn eigen verhaal — rauw, eerlijk en zonder omwegen. Over de psychologische druk die begon voordat hij oud genoeg was om haar te benoemen. Over de isolatie die zo totaal was dat de normale wereld zich aanvoelde als een toneelstuk. En over het moment waarop zijn moeder ziek werd en het laatste beetje houvast wegviel.

Jaren later weet hij te ontsnappen. Maar ontsnappen betekent niet vergeten. Het familiegeheim dat hij zo lang angstvallig bewaakte, komt pas aan het licht wanneer de politie aanbelt — en dan pas begint de wereld te begrijpen wat er jarenlang achter gesloten deuren gebeurde.

Mijn naam is Edino is meer dan een persoonlijk relaas over sektemisbruik en trauma. Het is ook een ongemakkelijke vraag aan de samenleving: hoe lang kun je wegkijken — en waarom deed niemand dat eerder?

In de grote strafzaken kennen we de namen van de verdachten. We volgen de rechtszittingen, lezen de vonnissen en zien de advocaten voor de camera's staan. Maar wat gebeurt er met de mensen om wie het eigenlijk draait?

Slachtofferadvocaat Sébas Diekstra staat aan de andere kant van de rechtszaal. Hij vertegenwoordigde de nabestaanden van de Utrechtse tramschutterij, de familie van de achtjarige Sharleyne, de ouders van model Ivana Smit die stierf in Maleisië, de #MeToo-slachtoffers van The Voice of Holland en Samantha de Jong na haar bevrijding uit gedwongen prostitutie. Zaken die het nieuws domineerden — maar waarvan het slachtofferverhaal zelden volledig werd verteld.

In Recht voor het slachtoffer doorbreekt Diekstra samen met zijn cliënten dat stilzwijgen. Hij laat zien hoe media strafzaken kunnen beïnvloeden, hoe verdachten soms alsnog worden veroordeeld na een eerder sepot of vrijspraak, en hoe het systeem zijn cliënten te vaak in de steek laat. Geen juridisch handboek, maar een indringend en persoonlijk boek vol gesprekken met mensen die recht zoeken in een wereld die hen te gemakkelijk vergeet.

Recht voor het slachtoffer is een krachtig pleidooi voor een rechtssysteem dat de stem van slachtoffers niet langer als bijzaak behandelt — maar als kern van wat gerechtigheid zou moeten zijn.

Elke acht tot tien dagen wordt in Nederland een vrouw gedood door haar (ex-)partner. Geen uitzondering, geen incident — een patroon. Toch blijft femicide in Nederland stelselmatig onderschat, miskend en te laat herkend.

Rechtbankverslaggever Saskia Belleman schreef er een indringend en noodzakelijk boek over. Ze sprak met nabestaanden die het verlies proberen te begrijpen, met plegers die terugkijken op wat ze deden, en met politieagenten, hulpverleners en wetenschappers die de signalen zagen — maar te weinig konden doen. Achter elke voordeur schuilt een verhaal van controle, escalatie en gemiste kansen.

Belleman laat zien hoe het zover kan komen. Ze ontleedt de mechanismen van partnergeweld, legt systemische blinde vlekken bloot en vergelijkt de Nederlandse aanpak met landen waar het wél anders wordt gedaan. De conclusies zijn pijnlijk — maar onmisbaar voor wie begrijpt dat bewustwording de eerste stap naar verandering is.

Zij is van mij is geen boek dat je gemakkelijk wegstopt. Het is een wake-up call — voor beleidsmakers, voor hulpverleners, en voor iedereen die gelooft dat dit soort geweld achter gesloten deuren thuishoort.

Hij dook onder als bewaker op Schiphol, smokkelde een nepbom het ministerie van Defensie binnen en infiltreerde in netwerken die liever in de schaduw blijven. Alberto Stegeman is Nederland's bekendste misdaadverslaggever — maar wie is de man achter de undercoveracties?

In dit openhartige boek geeft Stegeman een blik achter de schermen die hij zelden toelaat. Hij vertelt over zijn jeugd en hoe hij uitgroeide tot de verslaggever die geen enkel dossier te gevaarlijk, te ingewikkeld of te ongemakkelijk vindt. Over de keuzes die hij maakte, de risico's die hij nam en de momenten waarop hij twijfelde.

Want achter de televisie-persona gaat ook een mens schuil. Stegeman schrijft over de emotionele tol van zijn werk — en in het bijzonder over de zorgboerderijzaak in Wedde, een dossier dat hem dieper raakte dan hij aanvankelijk wilde toegeven.

Alberto – Mijn strijd tegen onrecht is geen gewoon journalistiek memoir. Het is een eerlijk en meeslepend portret van iemand die gelooft dat misstanden aan het licht moeten komen — wat daar ook voor nodig is.

Een meeslepend portret van ’s werelds meest productieve kunstdief

Michael Finkels De kunstdief vertelt het waargebeurde verhaal van Stéphane Breitwieser, misschien wel de meest succesvolle kunstdief van de 21e eeuw. Waar kunst al eeuwenlang op allerlei manieren wordt ontvreemd, overtrof Breitwieser iedereen met zijn methoden en resultaten.

In bijna acht jaar tijd pleegde hij meer dan tweehonderd inbraken in musea en kathedralen door heel Europa — ook in Nederland en België — en stal, met zijn partner als uitkijk, meer dan 250 kunstvoorwerpen. Niet voor geld, maar uit pure liefhebberij: Breitwieser bewaarde zijn buit in een geheime kamer om ze in stilte te bewonderen. Zijn obsessie eindigde pas door een laatste daad van overmoed die alles op het spel zette.

Het is de vroege ochtend van 14 juli 2021 als de 27-jarige Carlo Heuvelman na een nacht stappen op Mallorca dodelijk gewond raakt. Een vechtpartij. Zinloos geweld. Hij overleeft het niet.

De zaak houdt Nederland maandenlang in de greep — en de verontwaardiging bereikt een nieuw hoogtepunt als drie jaar later, na een lang en moeizaam politieonderzoek, geen van de negen verdachten wordt veroordeeld voor zijn dood. Negen vrienden uit het Gooi. Allemaal vrijgesproken.

Maar hoe? Iemand moet die fatale klap hebben uitgedeeld. Hielden de verdachten — in de volksmond al snel weggezet als rijkeluiskindjes met dure advocaten — elkaar de hand boven het hoofd? Heeft het Openbaar Ministerie steken laten vallen? En wie intimideerde de getuigen?

Journalist Maarten Kolsloot dook in het politiedossier van maar liefst 4000 pagina's: verhoren, getuigenverklaringen, afgeluisterde gesprekken, appjes en de verslagen van een undercoveroperatie. Zijn reconstructie is even onthullend als verontrustend.

De Zaak Mallorca is meer dan het verhaal van een tragische dood op een Spaans eiland. Het is een scherp onderzoek naar een rechtszaak die vragen oproept die nog lang niet beantwoord zijn — over bewijs, macht en de grenzen van justitie.